Zasada instrumentów testowania mocy obejmuje głównie zasadę działania testera wytrzymałości dielektrycznej i testera rozpadu napięcia.
Tester siły dielektrycznej
Zasada pracy testera wytrzymałości dielektrycznej opiera się na zjawisku podziału dielektrycznego w polu elektrycznym wysokiego napięcia. Podczas procesu testowania maszyna testująca generuje wymagane pole elektryczne wysokiego napięcia za pośrednictwem generatora wysokiego napięcia i stosuje go do próbki testowej. W miarę stopniowego wzrośnia napięcia wytrzymałość pola elektrycznego wewnątrz próbki stopniowo wzrasta. Gdy wytrzymałość pola elektrycznego osiągnie pewną wartość krytyczną, próbka ulegnie zjawiskowi awarii, to znaczy prąd nagle wzrasta, a napięcie gwałtownie zmniejsza się. W tym momencie maszyna do testowania zarejestruje wartość napięcia rozpadu i obliczy jego wytrzymałość rozkładu na podstawie wielkości i kształtu próbki.
Tester rozpadu napięcia
Zasada pracy testera rozpadu napięcia jest stopniowe zwiększenie napięcia do materiału izolacyjnego przez generator wysokiego napięcia i monitorowanie zmian prądu przechodzącego przez materiał w czasie rzeczywistym. Kiedy prąd nagle wzrasta, materiał rozkłada się, a sprzęt rejestruje wartość napięcia w tym czasie, czyli napięcie załamania. Następnie, w oparciu o napięcie rozkładu i grubość materiału, oblicz wytrzymałość rozkładu materiału (jednostka: kv/mm).
Zasada pracy instrumentu wskaźnika elektrycznego
Podstawową zasadą pracy wskaźnika elektrycznego jest przekształcenie zmierzonej energii elektrycznej lub braku energii elektrycznej na przemieszczenie kąta ugięcia aktywnej części wskaźnika. Główną funkcją mechanizmu pomiaru jest wygenerowanie obrotowego momentu obrotowego, który powoduje odchylenie wskaźnika przyrządu, a także moment reaktywny i moment obrotowy tłumiący, który utrzymuje wskaźnik równoważony i szybko ustabilizowany. Gdy obrotowy moment obrotowy równa się reaktywnym momencie obrotowym, ruchoma część zatrzymuje się, a wskaźnik wskazuje zmierzony rozmiar.
